ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΛΙΝΘΟΚΕΡΑΜΟΠΟΙΕΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

Το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας "Ν. & Σ. Τσαλαπάτα", αποτελεί ένα από τα λίγα διασωζόμενα βιομηχανικά συγκροτήματα στην Ελλάδα. Το Εργοστάσιο Πλινθοκεραμοποιίας ιδρύθηκε από τους αδερφούς Τσαλαπάτα και λειτούργησε για πάνω από πενήντα χρόνια (1926 - 1978), αποτελώντας μία σημαντική παραγωγική μονάδα, με πανελλαδική εμβέλεια.
Σε μια έκταση 22.000 τ.μ. εργάζονταν 250 υπάλληλοι - στην ακμή του - κατασκευάζοντας πολλά είδη κεραμιδιών και πλίνθων (τούβλα). Στην ακμή της λειτουργίας του απασχολούσε 250 άτομα και τα μηχανήματα του έφταναν τους 300 ίππους. Σημείο αναφοράς αποτελούσε το καμίνι Hoffmannπου έσβησε μόνο στην Κατοχή το 1944 και στην διετία 1954-1956  δύο φορές εξαιτίας των μεγάλων σεισμών του Βόλο. Το εργοστάσιο αγοράστηκε αρχικά από το Δήμο Βόλου (πρόγραμμα URBAN) το 1995 και πραγματοποίησε μερικά χρόνια αργότερα έργα αποκατάστασης με σκοπό την δημιουργία ενός πολυχώρου που θα αναδείκνυε πολιτιστικά και ιστορικά την πόλη του Βόλου αλλά και την ευρύτερη Θεσσαλία. Την σημερινή του τελική μορφή, το Μουσείο -όπως εξελίχθηκε το εργοστασιακό συγκρότημα- την πήρε μετά από τα έργα του 2004-2006 που έγιναν από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και εκτείνονται στα 5.000 τ.μ. του ευρύτερου χώρου.
 Τα τριβεία, οι πρέσες, οι κοφτήρες, οι δεξαμενές αργίλου, τα βαγονέτα και η κάμινος Hoffmann ανασυνθέτουν την παραγωγική διαδικασία για τις ανάγκες της περιήγησης του επισκέπτη και της γνωριμίας του με το παραδοσιακό επάγγελμα του πλινθοκεραμοποιού και των τεχνικών εξειδίκευσης και κατεργασίας των πρώτων υλών. Η μόνιμη έκθεση, που αναπτύσσεται στις κτιριακές εγκαταστάσεις όπου γινόταν η παραγωγή, πλαισιώνεται από μακέτες και πλούσιο εποπτικό υλικό.

Το μουσείο βρίσκεται στην Νότια Πύλη του Βόλου και τηλέφωνο επικοινωνίας είναι το 24210 29844.

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

(εικ.1)* Η σύγχρονη εμπορική βιτρίνα είναι κάτι πολύ περισσότερο από τον εξωτερικό χώρο ενός καταστήματος όπου απλώς εκτίθενται εμπορεύματα. Πλέον πρόκειται για την εικόνα του καταστήματος, την πρώτη προσέγγιση με τον καταναλωτή. Ο οποίος πλέον είναι ένας εξερευνητής ευκαιριών και πολυτέλειας, και οπτικά ερεθίσματα μπορούν να τον επηρρεάσουν σημαντικά. ΢Σαν αποτέλεσμα, η παρουσίαση των σύγχρονων εμπορικών βιτρινών, πολλές φορές με τη βοήθεια ειδικών στην ψυχολογία της παρατήρησης, προσπαθεί να δημιουργήσει όνειρα και να εστιάσει τον περαστικό σε δύο βασικά στοιχεία: το προϊόν και τη μάρκα. Ένα από τα πιο δυνατά τους όπλα, είναι το φως. Το φως μπορεί να δώσει μαγικά αποτελέσματα ακόμα και από αντικείμενα της καθημερινής μας ζωής. Μπορεί να βοηθήσει να ξεχωρίσουν οι ποιότητες των υλικών, οι υφές, οι διαφάνειες. Να δώσει ιεραρχία, εστίαση και σαγήνη σε μια «σκηνή», όπως είναι ακόμα και μια εμπορική βιτρίνα. Κι αυτό, είναι κάτι που το ξέρουν πολύ καλά οι πωλητές.

εικ.4 εικόνες από τη θεατρική παράσταση “Cymbeline”, William Shakspeare, σκηνοθέτης
και σκηνογράφης: Dieter Dorn, Münchner Kammerspiele, 1998, πηγή: “Light Fantastic: the Art and
Design of Stage Lighting”, Max Keller, Εκδόσεις PRESTEL, publishing LTD, 2006)

Η έννοια σκηνογραφία1 όριζε την παρουσίαση του απαραίτητου για την εξέλιξη του δράματος χώρου, όταν η δραματική πράξη πραγματοποιούνταν μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάτω από το φως του ήλιου. Το τεχνητό φως είναι ένα από τα πιο μαγικά όπλα των σκηνογράφων θεάτρου σήμερα, ένα από τα πιο δυνατά τους μέσα για να βοηθήσουν το κοινό να εστιάσει στη σύλληψη του σκηνοθέτη, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί. Στο χώρο του εμπορίου, η σκηνογραφία εισχωρεί στις βιρίνες και τα καταστήματα. Οι περαστικοί είναι το κοινό, τα μανεκέν οι σιωπηλοί «ηθοποιοί», το προϊόν είναι το μήνυμα, και το φόντο είναι το σκηνικό όπου διαδραματίζεται η «ιστορία». Οι βιτρίνες μεταμορφώνονται σε σκηνές, και χρησιμοποιούν τις έννοιες και τα μέσα της σκηνογραφίας για να τραβήξουν την προσοχή, να προσελκύσουν, να σαγηνέψουν. Είναι σαφές πως η σκηνογραφία και το σκηνογραφικό φως για το θέατρο και για τις εμπορικές βιτρίνες έχουν πολλές διαφορές. Το θέατρο φιλοξενεί μια πράξη που διαρκεί ένα χρονικό διάστημα και εμπεριέχει το ίδιο κίνηση, εξέλιξη μιας ιστορίας, την οποία το φως ακολουθεί.

Μια εμπορική βιτρίνα είναι μια σκηνή μοναδική, στατική, με λειτουργία συνεχή μακροπρόθεσμα, και το φως που τη συνοδεύει ακολουθεί πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά. Αλλά υπάρχει κάτι που αμφότερες οι διαφοροποιήσεις του σκηνογραφικού φωτός έχουν κοινό: Οι διαφορετικές ποιότητες στον φωτισμό, δομημένες στο χώρο και το χρόνο, επιδέχονται κάθε φορά μιας διαφορετικής ερμηνείας του χώρου και των αντικειμένων. Είναι ενδιαφέρον το φαινόμενο στις σύγχρονες πόλεις τη νύχτα, όταν η εικόνα τους είναι «αρνητική» με αυτήν της ημέρας. Κατά της διάρκεια της μέρας, τα περιγράμματα των κτιρίων διαγράφονται στην οπτική μας αντίληψη μέσω της αντίθεσής τους με τον ανοιχτόχρωμο ουρανό, και τα ανοίγματά τους είναι σκούρα. Τη νύχτα, ο ουρανός είναι σκούρος, και τα ανοίγματα γίνονται πια φωτεινά σημεία στις συμπαγείς επιφάνειες των κτιρίων, μαζί με όλες τις κρυστάλινες επιφάνειες που φωτίζονται από μέσα: τα διαφανή κτίρια, και τα κρύσταλα των βιτρινών, που στους εμπορικούς δρόμους καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των επιφανειών των ισογείων.

1σκηνογραφία η [s<k>inoγrafía] O25 : 1. η τέχνη η οποία, με ζωγραφισμένες επιφάνειες ή πλαστικούς όγκους, δημιουργρεί το σκηνικό χώρο στον οποίο εκτυλίσσεται η θεατρική δράση: Σπουδάζει ~. 2. ο σκηνικόρ διάκοσμος, το σκηνικό. || Tο τοπίο ήταν σαν ~, για κτ. τόσο όμορφο και άψογο που μοιάζει ψεύτικο. [λόγ. < απσ. σκηνογραφία `διάκοσμος σκηνής 1΄ & σημδ. γαλλ. scénographie < λατ. scaenographia < αρχ. σκηνογραφία], Λεξικόν Tριανταφυλλίδης

(εικ.5 πηγή: ¨Luz en la ciudad”, Sophus Franden και Ebbe Christensen, Revista International de Luminotecnia)

Τελικά σε επίπεδο διαβάτη, η οπτική μας αντίληψη για την πόλη κυριεύεται από αυτές τις φωτεινές επιφάνειες. Ένας περίπατος στην ίδια πόλη μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικός μέσα σε πολύ μικρό διάστημα, όχι μόνο λόγω των αλλαγών που συμβαίνουν σε αυτήν, αλλά και λόγω των αλλαγών – πολύ πιο συχνών – που συμβαίνουν στις βιτρίνες της. Το ερώτημα είναι αν οι βιτρίνες επιτελούν τον αισθητικό και λειτουργικό προορισμό τους, και κατά πόσο η παρουσίασή τους με τον απαραίτητο φωτισμό βλάπτουν το περιβάλλον. Μιας και στο φωτισμό οφείλεται το 19% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνεται στον κόσμο. Λανθασμένες επιλογές στον σχεδιασμό του φωτός και την τεχνολογία του φωτισμού κοστίζουν στο περιβάλλον τόνους CO2 κάθε χρόνο. Ενώ η φωτορρύπανση, που λόγω της θέσης στους δρόμους των πόλεων οι βιτρίνες συμμετέχουν αποφασιστικά, έχει σαν αποτέλεσμα έναν νυχτερινό ουρανό που πλέον δεν επιτρέπει το θαυμασμό ή ακόμα την αστρονομική παρατήρηση. Εξετάζοντας τυπικό δείγμα από εμπορικές βιτρίνες, τα προβλήματα που παρατηρούνται είναι βασικά: θάμβωση από φωτεινές πηγές (ακόμα και την ημέρα!), θάμβωση από έντονες αντιθέσεις (ακόμα και την ημέρα), από λάμψη υλικών (ακόμα και την ημέρα), αντιαισθητικά αποτελέσματα, ρύπανση πληροφορίας, κακή διάκριση προϊόντων και λογοτύπων λόγω της πρόσπτωσης του ηλιακού φωτός ή αντανακλάσεων.

(εικ.6,7*) Τα συμπεράσματα είναι πως ο σχεδιασμός του φωτός στην πλειοψηφία των βιτρινών πραγματοποιείται με σκεπτικό μόνο τις νυχτερινές ώρες. Ένα ωράριο που στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας ενός χρόνου η εμπορική δραστηριότητα έχει τελειώσει, και ως εκ τούτου οι φωτεινές σκηνές
θα έπρεπε να έχουν πάψει να λειτουργούν για λόγους φωτορρύπανσης και ενεργειακής δαπάνης. 

(εικ.8*) Οι εμπορικές βιτρίνες φωτίζονται επίσης κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας. Ωστόσο, λόγω της ηλιακής πρόσπτωσης και των αντανακλάσεων, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν λειτουργούν ικανοποιητικά. Αποφυγή των αντανακλάσεων με τέντες, προβόλους και αντιανακλαστικά φίλτρα μπορούν να αντικαταστήσουν την αυξημένη ένταση φωτισμού. Κατάλληλοι λαμπτήρες και χρωματικά μοτίβα μπορούν να κάνουν μια βιτρίνα να ξεχωρίσει, χωρίς ενεργειακή σπατάλη. Μείωση του ωραρίου φωτισμού, αισθητήρες και κατάλληλη τοποθέτηση των φωτιστικών σωμάτων ώστε να μην εκπέμπουν φως προς τον ουράνιο θόλο επίσης περιορίζουν το πρόβλημα της φωτορρύπανσης.

*εικ.1,2,3,6,7,8 πηγή: “Οι εμπορικές βιτρίνες σαν φωτεινές σκηνές”, Έλενα Ανάγνου, Εκδόσεις UPC 2009

(εικ.9, πηγή: “Shopping”, εκδόσεις Erco, 2009) 
Πολλά λάθη στον σχεδιασμό του φωτισμού των εμπορικών βιτρινών πραγματοποιούνται λόγω της γενικής εντύπωσης πως «το φως πουλάει». Στην πραγματικότητα, είναι ένας φωτισμός χωρίς υπερβολές που επιβαρύνουν το περιβάλλον, ένας ποιοτικός φωτισμός που μπορεί να το επιτύχει.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ 

ΕΛΕΝΑ ΑΝΑΓΝΟΥ
Αρχιτέκτων Μηχανικός

Πριν κάποιο διάστημα επισκεφτήκατε το site μας και κάνατε εγγραφή.

Για να φτάσετε ως εδώ, σημαίνει ότι σας ενδιαφέρει...

Δεν προχωρήσατε όμως!

Από εμάς δεν υπάρχει καμία πίεση, μόνο βοήθεια, στήριξη κι εκπαίδευση παρέχουμε.
Από εσάς το μόνο που ζητάμε είναι να ακολουθήσετε την φιλοσοφία μας,
για να πετύχουμε όλοι μαζί.

Θα θέλαμε να σας βοηθήσουμε σε αυτήν σας την απόφαση!

Η γνώμη σας μετράει... 

https://www.surveymonkey.com/s/NPVZ5JD?link_list=1314371

Η δύναμη των χρωμάτων

Η δύναμη των χρωμάτων

«Τα χρώματα επιδρούν στην ψυχή, αφού μπορούν, όχι μόνο να διεγείρουν τις αισθήσεις , αλλά και να μας ξυπνούν συγκινήσεις και συναισθήματα», υποστήριζε ο Γκαίτε, ενώ ο δρ S.J Quesley είχε πει προφητικά ότι κάποια μέρα η χρήση των χρωμάτων θα αντικαταστήσει εκείνη των φαρμάκων. Την επίδραση των χρωμάτων στην ψυχική υγεία, είχαν ωστόσο εντοπίσει πολύ πιο πριν οι Κινέζοι, οι Ινδοί και οι Αιγύπτιοι γι αυτό και προσπαθούσαν να δώσουν περισσότερο χρώμα στην καθημερινότητά τους, με βαφές στις οποίες πρόσθεταν χαρούμενες αποχρώσεις. Οι κινέζοι, σιγά- σιγά, προχώρησαν και πάρα πέρα αξιοποιώντας την ενέργεια των χρωμάτων για την πρόληψη ή και τη θεραπεία κάποιων παθήσεων.
Η χρωματοθεραπεία, όπως ονομάστηκε η μέθοδος, σήμερα περιλαμβάνεται στον κλάδο της λεγόμενης «χρωματικής ιατρικής» ως συμπληρωματική θεραπευτική αγωγή, που τόσο προληπτικά, όσο και στην πρακτική εφαρμογή της, βοηθά κάθε άνθρωπο να αναπληρώσει τις ενεργειακές απώλειες που υφίσταται καθημερινά λόγω στρες, κούρασης, εκνευρισμού και άλλων καταστάσεων.




Θεραπευτική ενέργεια

Σύμφωνα με τους ερευνητές της μεθόδου, κάθε αρνητική βιολογική κατάσταση, πριν εκδηλωθεί σαν σωματικό σύμπτωμα, εκδηλώνεται πρώτα στην αύρα του ατόμου. Με την χρωματοθεραπεία λοιπόν (η οποία στην πράξη εφαρμόζεται με την έκθεση του ασθενούς σε δέσμες έγχρωμου φωτός, από ειδικούς προβολείς), η αύρα παίρνει τη δόνηση του χρώματος και μεταφέρει την θεραπευτική της ενέργεια στο σώμα. Έτσι, η κόπωση, το άγχος, η απογοήτευση και άλλες αρνητικές βιολογικές και ψυχοδιανοητικές καταστάσεις εξουδετερώνονται, με αποτέλεσμα, να προλαμβάνονται και οι διάφορες παθήσεις. Ήδη, εδώ και αρκετά χρόνια, η κλασική ιατρική χρησιμοποιεί τη χρωματοθεραπεία, για την αποκατάσταση του νεογνικού ίκτερου. Τα νεογέννητα με ίκτερο τοποθετούνται σε ένα θάλαμο, ο οποίος φωτίζεται από ένα ειδικό μπλε χρώμα και η ανάρρωση τους γίνεται σε πολύ πιο σύντομο διάστημα. Το μπλε χρώμα διώχνει, επίσης, την υπερένταση, τον εκνευρισμό, ενώ επιδρά στο αίμα ρυθμίζοντας την πίεση. Το πράσινο πάλι, είναι το χρώμα που χρησιμοποιεί στην πρακτική εφαρμογή της η χρωματοθεραπεία, για να διώξει τον πονοκέφαλο, τις αϋπνίες, την κούραση και την ευερεθιστικότητα, ενώ το κίτρινο χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις πνευματικής κατάπτωσης.





Τα 7 βασικά χρώματα , επιδρούν στην σωματική και ψυχική μας υγεία ως εξής:
• Το κόκκινο: Ενεργοποιεί τις πέντε αισθήσεις, διώχνει τη νωθρότητα, δημιουργεί διάθεση για δράση και επικοινωνία. Αυξάνει την ζωτικότητα, τη σεξουαλική δραστηριότητα στον άντρα, τον καρδιακό ρυθμό, και τονώνει το κυκλοφορικό.

• Το πορτοκαλί: Κινητοποιεί την υπάρχουσα ενέργεια και τον φυσικό δυναμισμό. Καταπολεμά την κόπωση, βελτιώνει την ψυχική διάθεση, ισχυροποιεί τη θέληση και τον αυτοέλεγχο. 

• Το κίτρινο: Διεγείρει τη μνήμη και τις νοητικές λειτουργίες, καταπολεμά την μελαγχολία και βοηθά για αυτογνωσία και αυτοκριτική. Οι γιαπωνέζοι το θεωρούν έδρα των συναισθημάτων και το λένε «χαρά» εξ ου και το «χαρακίρι».

• Το πράσινο: Βοηθάει στην εκδήλωση των συναισθημάτων, ενεργοποιεί την ανάπλαση των μυών και των ιστών. Δημιουργεί αρμονία στο σώμα και στο πνεύμα, χαλαρώνει, λειτουργεί καταπραϋντικά.

• Το γαλάζιο: Ηρεμεί, χαλαρώνει το νευρικό σύστημα, μειώνει την αρτηριακή πίεση και διευκολύνει την ικανότητα λήψεων αποφάσεων.

• Το μπλε-λουλακί: Καθαρίζει το νου και την ψυχή, εξουδετερώνει τις αρνητικές σκέψεις, εκμηδενίζει το φόβο, αυξάνει τη διαισθητική ικανότητα.

• Το μοβ: Ενεργοποιεί το νευρικό σύστημα, αυξάνει την ψυχική ωριμότητα και την ικανότητα για διαλογισμό, δημιουργεί τη διάθεση για κοινωνικότητα, αυξάνει τη σεξουαλικότητα της γυναίκας.

• Το ιώδες-μενεξεδί: Βοηθάει την όραση και την ακοή, αυξάνει τη διαισθητική ικανότητα, εξισορροπεί τα ψυχολογικά προβλήματα, προλαβαίνει τις παθήσεις των πνευμόνων.

Οι επιλογές στα χρώματα έχουν… ψυχολογική βάση


Δεν είναι λίγα τα πειράματα που έχουν γίνει -και γίνονται- σχετικά με το τί επιρροή έχουν τα χρώματα στην ανθρώπινη ψυχολογία. Έχει παρατηρηθεί για παράδειγμα, ότι οι άνθρωποι που περιβάλλονται συνέχεια από ζωηρά και φωτεινά χρώματα, χαίρουν καλλίτερης φυσικής κατάστασης και ψυχικής ηρεμίας από εκείνους που περιβάλλονται από σκούρα και μουντά χρώματα. Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι :
*Τα εξωστρεφή άτομα προτιμούν τα θερμά χρώματα.
*Τα εσωστρεφή ή εγωκεντρικά άτομα προτιμούν τα ψυχρά χρώματα, επειδή δεν χρειάζονται το εξωτερικό ερέθισμα.
*Το άτομο που είναι συναισθηματικά περιορισμένο, συχνά ταράζεται από το χρώμα (αυτό το χρώμα με τρελαίνει!), επειδή εισβάλλει στην εσωτερική του ζωή, την οποία προσπαθεί να αποκρύψει.
*Το συναισθηματικά αδιάφορο ή φλεγματικό άτομο, είναι συνήθως μια άκαμπτη προσωπικότητα και δεν ανταποκρίνεται ή επηρεάζεται ελάχιστα από τους λεπτούς κραδασμούς του χρώματος.



Τα καλά της «πολύχρωμης» διατροφής


Η κινέζικη διαιτητική η οποία χρονολογείται εδώ και 4.000 χρόνια, αλλά και οι σύγχρονοι υποστηρικτές της χρωματοθεραπείας, θεωρούν ιδιαίτερα ευεργετικές για τον ανθρώπινο οργανισμό τις φυτικές τροφές, που αντιστοιχούν σε χρώματα όπως το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο, το μπλε-μοβ, το άσπρο και το καφέ. Πρόσφατα, μάλιστα από την εργασία του Δρ. Τζέιμς Τζόζεφ από το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Tufts και άλλων επιστημόνων, προέκυψε ότι η «πολύχρωμη» διατροφή τείνει να γίνει η νέα κυρίαρχη τάση στο χώρο της υγείας. Οι ειδικοί εξηγούν με παραδείγματα την υπέροχη δύναμη των χρωμάτων στις φυτικές τροφές, τονίζοντας: Όσο πιο ζωηρό και έντονο είναι το χρώμα ενός φρούτου ή ενός λαχανικού, τόσο πιο ισχυρή είναι η ικανότητά του να προλαμβάνει ή να καταπολεμά τις ασθένειες (καρκίνο, καρδιοπάθειες, εμφράγματα, υπέρταση, διαβήτη, καταρράκτη, φλεγμονές και πνευμονικά νοσήματα). Ακόμα, λοιπόν, και αν πρόκειται για ένα έξυπνο επιστημονικό κόλπο που θα μας κάνει να βάλουμε στο τραπέζι μας άφθονα φρούτα και λαχανικά, αξίζει τον κόπο να καθιερώσουμε 5- 6 μερίδες φρούτων και λαχανικών (από κάθε χρώμα), στο καθημερινό διαιτολόγιο.




Τι προσφέρουν :
• Η κόκκινη τροφή (ντομάτες, κεράσια, φράουλες, καρπούζι, παντζάρια, κόκκινο λάχανο και πιπεριές): κάνει καλό στο αίμα, στα νεφρά, στο ανοσοποιητικό σύστημα.

• Η πράσινη τροφή (αβοκάντο, ακτινίδια, πιπεριές και όλα τα πράσινα λαχανικά): ενισχύει την άμυνα του οργανισμού στις μολύνσεις, στις δερματοπάθειες στις πεπτικές διαταραχές.

• Η μπλε-μοβ τροφή (σταφύλια, δαμάσκηνα, μελιτζάνες, σύκα) βοηθά στην τόνωση του οργανισμού, στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος, στο πρόβλημα της δυσκοιλιότητας.

• Η πορτοκαλί τροφή (καρότα, πορτοκάλια, βερίκοκα, γλυκοπατάτες, λωτοί, μανταρίνια), διατηρεί υγιές το νευρικό σύστημα, προστατεύει από την υπεριώδη ακτινοβολία, ανοικοδομεί τους ιστούς του δέρματος και τα κύτταρα.

• Η κίτρινη τροφή (λεμόνια, αχλάδια, μπανάνες, ανανάς, γκρέϊπ –φρουτ): καταπολεμά την ατονία και τη νευρικότητα, καθαρίζει το αίμα, βοηθά στη χώνεψη και την καλή λειτουργία εντέρων και στομάχου.

• Η άσπρη τροφή (μήλα, μανιτάρια, πατάτες, κρεμμύδι, σκόρδο): Προστατεύει την καρδιά και συντελεί στην καλή λειτουργία του αναπνευστικού και πεπτικού συστήματος.

• Η καφέ τροφή (σπόροι, όσπρια, ξηροί καρποί, δημητριακά, ρύζι): Εμποδίζει τη δημιουργία νεοπλασιών του εντέρου, τονώνει το μυϊκό και νευρικό σύστημα.

Τι είναι το design?

Ορισμός τελεσίδικος για το "τι είναι Τέχνη" δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα, αφού άλλωστε απασχολεί την φιλοσοφία από την εποχή των μεγάλων στοχαστών της αρχαιότητας. Τον 18ο αιώνα με την εμφάνισή της, η Αισθητική ως κλάδος της Φιλοσοφίας, ενέσκηψε κυρίως στην Τέχνη και επιχειρήθηκε ο χωρισμός των τεχνών σε άμεσης και έμμεσης παράστασης.

Οι Καλές Τέχνες διακρίνονται για την μοναδικότητα του σκοπού τους και αυτές είναι: Η Μουσική, η Ποίηση, ενέχουσα την Απαγγελία, το Θέατρο, ενέχον την Υποκριτική, η Ορχηστική (Χορός), η Ρητορεία, η Αρχιτεκτονική, η Ζωγραφική, η Γλυπτική, η Διακοσμητική, η Χαρακτική και η Κεραμική. Ο Κινηματογράφος η Φωτογραφία και η Video Art είναι τέχνες που γεννήθηκαν τον 20ο αιώνα. Άμεσης παράστασης είναι η Μουσική και η Ποίηση. Έμμεσης παράστασης είναι όλες οι άλλες.
Οι τέχνες διακρίνονται επίσης σε Μουσικές, που περιλαμβάνουν την Μουσική ως την "κυρία των τεχνών", την Ποίηση, την Ορχηστική και την Ρητορεία, σε Εικαστικές που περιλαμβάνουν την Γλυπτική, την Αρχιτεκτονική, την Ζωγραφική, την Διακοσμητική, τον Κινηματογράφο την Φωτογραφία και την Video Art. Κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει όλες τις καλές τέχνες, αλλά που εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, από την κάθε μία ξεχωριστά, είναι: Ο ήχος, οι λέξεις, η γραμμή και το χρώμα.
Στην κλασσική Ελλάδα υπήρχαν οι μεγάλες καλές τέχνες και οι μικρές. Μεγάλες ήταν όλες οι παραπάνω. Στις μικρές εντάσσονταν η Επιπλοποιία, η Χρυσοχοΐα, η Ενδυματολογία, η Κομμωτική και η Μαγειρική. 
Η Διακοσμητική (Εσωτερική Αρχιτεκτονική) όπως την γνωρίζουμε σήμερα, είναι η "ψυχή" ή το έσω της Αρχιτεκτονικής. (Interior Design, Innen Αrchitektur, Architektura Interna). Είναι δηλαδή, η τέχνη πλαστικής των εσωτερικών χώρων με την μοναδικότητα που απαιτεί το κάθε της έργο, σε συνδυασμό με τους ανθρώπους που θα ζήσουν ή θα επισκεφθούν αυτό. Στην πραγματικότητα είναι η μελέτη, o σχεδιασμός της ευρύθμου εσωτερικής λειτουργίας των χώρων με την διαρρύθμιση, τους χρωματικούς συνδυασμούς, τον φωτισμό, τις ειδικές κατασκευές, τις επενδύσεις και την επίπλωση των έργων της Αρχιτεκτονικής. Στην Διακοσμητική όπως και στην Αρχιτεκτονική, οι μορφές και οι φόρμες αλλάζουν χάριν των μεταβλητών που εξελίσσονται σύμφωνα με το "πνεύμα" της κάθε εποχής συνδυάζοντας την ποικιλία με την ενότητα. 

Οι διακοσμητές (Interior Designers - Decorators) δημιουργούν εκφραζόμενοι σε δημόσια κτίρια, θέατρα, τράπεζες, ξενοδοχεία, κατοικίες κάθε τύπου, πλοία, εμπορικά καταστήματα, αίθουσες εστιάσεως, συνεδρίων, αίθουσες παρουσιάσεων (show rooms), περίπτερα εκθέσεων (stands) κ.ά.

Συγγενείς καλλιτέχνες: Οι δημιουργοί θεατρικών σκηνών και εικόνων (Σκηνογράφοι), οι σχεδιαστές Βιτρινών (Window dressers), οι σχεδιαστές κοσμημάτων (Jewel designers), οι σχεδιαστές υφασμάτων και Μόδας (Fashion designers), βιομηχανικών προϊόντων και χρηστικών αντικειμένων (Industrial designers), οι χειροτέχνες (Handworkers) κ.ά.